در زمان های بسیار قدیم هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود.فضیلت ها و تباهی ها در همه جا شناور بودند.

آنها از بیکاری خسته و کسل شده بودند.

روزی همه فضایل و تباهی ها دور هم جمع شدند ِ خسته تر و کسل تر از همیشه .ناگهان ذکاوت ایستاد وگفت:

(بیایید یک بازی کنیم ِ مثلآ قایم باشک.) همه از این پیشنهاد شاد شدند ودیوانگی فورآ فریاد زد:(من چشم می گذارم.)

و از آنجایی که هیچ کس نمی خواست به دنبال دیوانگی بگردد ِهمه قبول کردند او چشم بگذارد و به دنبال آنها بگردد. دیوانگی جلوی درختی رفت و چشم هایش را بست و شروع کرد به شمردن: یک.......دو.......سه.......همه رفتند تا جایی پنهان شوند.

 لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد ِ خیانت داخل انبوهی از زباله ها پنهان شد ِ

هوس به مر کز زمین رفت.

دروغ گفت:(من زیر سنگی پنهان می شوم .)اما به ته دریا رفت و دیوانگی مشغول

 شمردن بود:هفتادونه.....هشتاد.......هشتادویک.....همه پنهان شده  بودند به جز عشق که همواره مردد بود و نمی توانست تصمیم بگیرد.جای تعجب ندارد چون همه می دانیم که پنهان کردن عشق مشکل است.در همین حال دیوانگی به پایان شمارش رسید:نودوپنج............نودوشش.......نودوهفت........هنگامی که دیوانگی به صد رسید ِ عشق پرید وبین یک بوته گل رز پنهان شد .

دیوانگی فریاد زد:(دارم می یام)و اولین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود ِ زیرا تنبلی ِ تنبلی اش آمده بود پنهان شود.لطافت را نیز یافت که به شاخ ماه آویزان بود.دروغ ته دریا ِ هوس در مرکز زمین  ِیکی یکی همه را پیدا کرد به جز عشق .او از یافتن عشق ناامید شده بود.

حسادت در گوش هایش زمزمه کرد:(تو فقط باید عشق را پیدا کنی و او پشت بوته گل رز است)

دیوانگی شاخه چنگک مانندی را از درختی کند و با شدت و هیجان زیاد آن را در بوته گل رز فرو کرد و دوباره و دوباره تا با صدای ناله ای متوقف شد .عشق از پشت بوته بیرون آمد و با دست هایش صورت خود را پوشانده بود و از میان انگشتانش قطرات خون بیرون می زد.شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بود و او نمی توانست جایی را ببیند ِاو کور شده بود .  

دیوانگی گفت :(من چه کردم ؟من چه کردم؟ چگونه می توانم تو را درمان کنم ؟)

عشق پاسخ داد :(تو نمی توانی من را درمان کنی ِاما اگر می خواهی کاری بکنی ِ

راهنمای من شو.)

و این گونه است که از آن روز به بعد عشق کور و دیوانگی همواره در کنار اوست.